هیچ میزانی از آمادگی نمی‌تواند جانشین درک حضاری شود که سخنران را غیرصمیمی‌ یا حسابگر می‌پندارند. چرا بسیاری از مدیران در ایجاد ارتباط با شنوندگان سخن خود چنین با دشواری روبه‌رو هستند و هنر ارتباط با مخاطب را در خود پرورش نمیدهند؟

مورگان که برای ده‌ها سال مربی‌گری هنر ارتباطات را عهده‌دار بوده، راهنمایی‌هایی جهت پیروزشدن بر این مشکل ارائه می‌دهد.

پژوهش‌های اخیر نشان داده‌اند که حرکات طبیعی و حساب‌نشده (چیزی که مورگان «گفت‌و‌گوی دوم» می‌نامد) احساس یا میل فرد را در جزئی از ثانیه پیش از درآمدن اندیشه سخنران به قالب کلام، به حضار منتقل می‌کند. از این رو، زمان‌بندی حرکات بدنی تمرین‌شده، به‌صورت نامحسوس به‌هم می‌خورد و شنوندگانی که توان تعبیر زبان اعضای بدن را دارند، این را به‌خوبی درمی‌یابند.

اگر نمی‌توانید بخش غیرکلامی‌ سخنرانی خود را تمرین کنید، پس چه باید کرد؟ به چهار میل بنیادین که در ورای سخن شما نهفته است، توجه کنید: با حضار باز برخورد کنید؛ با مخاطب ارتباط برقرار کنید؛ با احساس باشید و خوب گوش کنید تا واکنش حضار را دریابید. با در نظر داشتن این چهار نکته، سخنرانی خود را تمرین کنید. به تصور این‌که با همسر یا دوست نزدیکتان سخن می‌گویید، خود را بازتر و راحت‌تر کنید.

برای ایجاد ارتباط آسان‌تر، به «نیاز» درگیرساختن حضار توجه کنید. تصور کنید با کودکی سخن می‌گویید که به کلام شما گوش نمی‌سپارد. به‌منظور انتقال احساس خود، احساس نهفته در پشت سخنتان را شناسایی کرده و بدان اجازه بروز بدهید. خوب گوش‌کردن بدین معناست که هنگام پانهادن به جایگاه سخنرانی، به احساس احتمالی حضار بیندیشید و پیام‌های زبان حرکات بدنی آنان را بخوانید.

اگر این چهار میل را درونی ساخته و در تمرین‌های خود جا دهید، به تبدیل شما به یک سخنران ماهر کمک می‌کنند و زبان حرکات بدنی شما هم از این وضع پیروی خواهند کرد.

منبع:سازمان مدیریت فرا